საბედისწერო რეისი

Image

14 ივნისი  ნატო ვაჩნაძის დაბადების დღე იყო, რომელიც მის გარდაცვალების დღედ იქცა – დღე, როდესაც ჩემი მფრინავი პაპა ცაში დაიწვა მასთან ერთად!

მე პირველად ვწერ ამაზე! ვწერ, როგორც ამ საბედისწერო რეისზე მოხვედრილი ერთ-ერთი მთავარი გმირის შვილიშვილი. ეს იქნება ექსკლუზივი, მიძღვნილი ჟურნალ “…და ქალის” ივნისის ნომრისადმი.

არასოდეს მჯეროდა, რომ ჩვენი ცხოვრება წინასწარაა “დაწერილი”. იღბალს თუ უიღბლობას ბედისწერას რომ აბრალებდნენ, მეცინებოდა, რადგან მიმაჩნდა, რომ ადამიანი არის “თავის” “უფალი” და ყოველი მისი წარმატება საკუთარი შრომის, დამსახურების და ცოტაოდენი იღბლის შედეგია.

წარუმატებლობას კი არასაკმარის მონდომებას ვაბრალებდი. არავინ იცის, რეალურად ჩვენს ცხოვრებას თავად წარვმართავთ თუ უფლის ნებას ვასრულებთ; დაბადებისას “გვეწერება შუბლზე” საკუთარი ბედი თუ ღმერთი, უბრალოდ, წინასწარ განჭვრეტს ჩვენს მომავალს…

მჯერა იმის, რომ ღმერთი მხოლოდ მნიშვნელოვან მომენტებში ერევა, მაგალითად, როდის და რანაირად “წაგვიყვანოს”. ალბათ, ყველა თქვენგანის ცხოვრებაში ყოფილა უცნაური დამთხვევები და ნიშნები, რომლებიც რაღაცაზე მიგვანიშნებს და ვხვდებით, რომ ეს ყველაფერი “ზემოდან” არის…

10476412_745343142155228_2008726072_n

1953 წლის 14 ივნისს  ქართული კინოს მშვენება, ულამაზესი ვარსკვლავი – ნატო ვაჩნაძე საკუთარ დაბადების დღეზე თვითმფრინავის ბილეთს იყიდის… ასე მოხვდება რეისზე, სადაც მასთან ერთად 13 ადამიანის სიცოცხლე ცაში დაიფერფლება!

არაერთხელ დაწერილა იმის შესახებ, თუ როგორ იყიდა საბედისწერო ბილეთი ნატომ მოსკოვში, როგორ მოხსნეს მისი თხოვნით ჯავშანი სწორედ იმ ბილეთს, რომლის მფლობელსაც სიკვდილი ეწერა… როგორ ჩამოვარდა თვითმფრინავი მისი მეუღლის,  ნიკოლოზ შენგელაიას სოფელთან ახლოს.

download

მიზეზი უამინდობა იყო, თუ ბერიას შურისძიება, რაშიც ბევრი იყო დარწმუნებული… ეს ყველაფერი ისედაც იცით. მე ამ ამბავს სხვა კუთხიდან დაგანახებთ. თვითმფრინავზე მყოფი იმ 14 ადამიანიდან ერთ-ერთის შესახებ გიამბობთ: მფრინავ ირაკლი ხახუტაშვილზე, რომელიც ჩემი პაპა იყო.

10456276_745343095488566_974606139_n

განსაკუთრებით მიყვარდა ბებიასთან დარჩენა. უზარმაზარ ალბომს გადმოვიღებდი და გაუთავებლად ვათვალიერებდი პაპის სურათებს. გაუთავებლად ვაყოლინებდი ბებიას ისტორიას, რომელიც მილიონჯერ მქონდა მოსმენილი და მიუხედავად ამისა, არ მბეზრდებოდა.

მინდოდა, ყველაფერი მცოდნოდა ირაკლი პაპას შესახებ, რომელიც არაჩვეულებრივი, მხიარული, ხუმარა, საოცრად ნიჭიერი კაცი იყო და ყველას ძალიან უყვარდა.

ბებია ამ ამბის მოყოლას ყოველთვის ერთნაირად იწყებდა. ამოიღებდა თავის ერთ სურათს და მეტყოდა: “აი, ამ სურათით გამიცნო პაპაშენმა”… ჩემი ბებო, ნინო ზუროშვილი თელაველი ქალი გახლდათ.

10501354_745343082155234_1495487330_n

მაღალი, თეთრი და მწვანეთვალება იყო. მისი სურათი პაპას მეგობართან უნახავს და გაცნობა გადაუწყვეტია. მეგობრები საპიკნიკოდ შეუკრიბავს, სადაც ნინოც უნდა მოსულიყო.

” კოვბოიკა ჟილეტი ეცვა და ხელში წკეპლას ათამაშებდა. რომ მივედი, მომესალმა, ხელზე მაკოცა და თან გვერდით ამომიდგა. მივხვდი, რომ დამეტოლა.

რამდენიმე დღის შემდეგ თბილისში მოვდიოდი. გაქანებულ მატარებელს შეახტა და ვაგონში გამომეცხადა.”

განსაკუთრებულად მიყვარდა ის მომენტი, როდესაც შემწვარი ქათამი მიირთვეს, მკერდის ძვალი გადატეხეს და ერთ სურვილზე დანაძლევდნენ. ეს ამბავი ირაკლის ლექსადაც დაუწერია:

“იქ ვითამაშეთ სანაძლეოზე
გავტეხეთ ქათმის ჩვენ ავქაშია,
ორჯერ მოვუგე მე სანაძლეო,
ხმალი მე მერგო, მას ქარქაშია.”

ირაკლიმ მოგებული სურვილი მალე გაუმხილა: “ჩემი სურვილია, ცოლად გამომყვე!”.. წინააღმდეგი მხოლოდ ნინოს მამა იყო.

მფრინავს როგორ გავატანო შვილი, სულ ცაში იქნება და ცოლ-შვილს როგორ მიხედავსო… ეს პრობლემაც ადვილად მოაგვარა ირაკლიმ. ჩუმად მიეპარა მას, როდესაც ეზოში შეშას ჩეხავდა და ნაჯახიანად ხელში აიტაცა.

ასე დაარბენინებდა ეზოში. “იქამდე არ ჩამოგსვამ, სანამ არ დაგვლოცავ”! მომავალმა სიმამრმა სიცილი ვეღარ შეიკავა და სიძეს გადაეხვია. –აი, ასეთი ხალისით სავსე ადამიანი იყო. არაჩვეულებრივად ხატავდა, წერდა ლექსებს, გაწყობილ მაგიდას კბილებითაც კი სწევდა.

სკამებზე აცეკვებდა ქალებს… მის გამოგზავნილ წერილებს რომ ვკითხულობ, ბებიას რომ უგზავნიდა… ვგიჟდები, როგორი იუმორის პატრონი იყო.

სწავლის დამთავრების შემდეგ მას უფროსი პილოტის წოდება მიენიჭა. ქალაქ ოვრუჩში სწრაფ ბომბდამშენთა ლეგიონში გაამწესეს. 1939-1940 წლებში მონაწილეობდა ჩრდილოეთ ბუკოვინისა და დასავლეთ უკრაინის განთავისუფლებაში.

იბრძოდა დიდ სამამულო ომში. ოსტატურად ხელმძღვანელობდა საავიაციო რგოლს. იყო ავიაესკადრილიის მეთაურის მოადგილე. შეუპოვრად უტევდა მტერს ქერჩის მიმართულებით. 2000 ახალგაზრდა მოამზადა, რისთვისაც 6 სიგელი დაიმსახურა. შემდეგ მერვე გამანადგურებელ საავიაციო კორპუსში შტურმანად დანიშნეს.

რამდენიმე წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა რესპუბლიკური ავიაკლუბის სოხუმის ფილიალს. ასამდე პარაშუტისტი და მრავალი პილოტი მოამზადა.

10456256_745343125488563_14242801_n

 

თვითონ ხომ მრავალი ტიპის თვითმფრინავზე იფრინა. ცაში სულ 3182 საათი გაატარა, 7 000-ჯერ მშვიდობიანად დაეშვა მიწაზე. მხოლოდ ერთხელ უმტყუნა ბედმა…

არასოდეს გაუცილებია მანამდე ცოლ-შვილს, მხოლოდ ბოლო გაფრენის წინ გააცილა. დედაჩემი 12 წლის იყო. ის ყელზე შემოეხვია მამას და დააბარა: “წითელი ფეხსაცმელი ჩამომიტანე”… ბებია იხსენებდა, რომ დიდხანს ეფერა ორივე შვილს, თვითონ კი უყურებდა მიმავალს მანამ, სანამ თვალს არ მიეფარა.

10438681_745343085488567_412623886_n 10467636_745343132155229_349949426_o

იმ ღამით ცუდი სიზმარი ნახა, თითქოს შავ მიწაში ხელი ჩაჰყო. გაღვიძებისას მკითხავის ნათქვამი გაახსენდა: გათხოვებამდე მეგობარს წაუყვანია, მკითხავს 2 სანთელი დაუნთია. ერთი მალევე გადახრილა და ჩამქრალა. შეწუხებულ მკითხავს უთქვამს, შვილო, ქმარი ადრე მოგიკვდებაო… ბებია გაბრაზებულა და წამოსულა.

14 ივნისი. საღამოს მოულოდნელად ქარი ამოვარდა, ჩამობნელდა. ბებიას კედლის საათისთვის შეუხედავს. საათი სასწაულებრივად გაჩერდა. ისრები 6-ის ნახევარს აჩვენებდა, დროს, როდესაც თვითმფრინავი აფეთქდა… ნატო ვაჩნაძის მხოლოდ ხელი იპოვეს, რომელიც ბეჭდით ამოიცნეს, პაპას კი პანაშვიდი ტანსაცმლით გადაუხადეს.

10488894_745343145488561_2065477738_n

ბებია მარტო დარჩა 2 პატარა ბავშვით. მან ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ შვილებს ყველაფერი ჰქონოდათ. ორ ადგილას მუშაობდა. შვილების სიყვარული რას არ გააკეთებინებს ქალს?.. უძლიერესი ქალი იყო! 93 წლის ასაკში გარდაიცვალა და ბოლომდე მარტო ცხოვრობდა.

ამ ამბავში საოცარი კიდევ ერთი რამ არის… გინდა დამთხვევა დაარქვით, გინდა ნიშანი… რეისზე ჩემი მეორე პაპა, ისიც მფრინავი ვახტანგ ინასარიძე უნდა გამოფრენილიყო. ბოლო წუთს რაღაც შეიცვალა და ირაკლი გამოიძახეს. საოცარია… ჩემი პაპებიდან ერთ-ერთი აუცილებლად დაიღუპებოდა ამ თვითმფრინავში.

10455552_745343088821900_1324964635_n 10486836_745343115488564_1976935383_n

რაღაცეებში მსგავსებას ვპოულობ ჩემსა და ირაკლი პაპას შორის. ის ხატავდა – მეც ვხატავ, ის წერდა – მეც ვწერ, ვგავარ იუმორშიც და ჩვენ ორივე დავფრინავთ! ის ცაში… მე კიდევ ოცნებებში…

მე ვამაყობ მისით,  ვამაყობ ჩემი პაპით, რომელიც მხოლოდ სურათებიდან მიღიმის.

“მომიხვალ მჯერა! რასაც კი ვკითხე
ნიავს, მზესა თუ ღამეს მთვარიანს…
თოვლის ფიფქებმაც ჩურჩულით მითხრეს
გჯეროდეს, მოვა!  ის ცოცხალია!

მოლოდინს ეს რა ძალა ჰქონია,
შენზე ოცნებით ისე ვითვრები,
შენ მოგელიან ასე მგონია,
ჩვენი ოჯახის მუნჯი ნივთები.”

სტატია ეძღვნება ამ ავიაკატასტროფაში დაღუპულთა ხსოვნას

10470641_745343118821897_1412557621_n 10478904_745343098821899_1725000401_n (მფრინავები ვარჯიშის დროს)

Advertisements

4 thoughts on “საბედისწერო რეისი

  1. თეა, რა ბედნიერებაა, რომ ასეთი ნიჭიერი, მშვენიერი, თბილი და უსაყვარლესი ხართ !!! ❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s